Blanszowniki wodne są tańsze w eksploatacji, co wynika przede wszystkim z dobrego przewodnictwa ciepła oraz wysokiej wydajności cieplnej. Wadą :h urządzeń są znacznie większe straty spowodowane wyługowaniem substancji rozpuszczalnych w wodzie oraz zwiększoną ilością ścieków. Najprostszym urządzeniem do blanszowania wodnego jest blanszownik rurowy wykonany z rury, przez którą są tłoczone warzywa i ogrzana parą woda.
Najbardziej ekonomicznym blanszownikiem natryskowym jest urządzenie duńskiej firmy Cabin plant A/S. Jest to poziomy tunel, wewnątrz którego przenośniku taśmowym jest przesuwany produkt, przechodzący kolejno przez sekcje: podgrzewania, blanszowania, utrzymania temperatury, chłodzenia i osuszania. Czynnikiem grzejnym jest woda natryskiwana na produkt i przepływająca przez kolejne sekcje przeciwprądowo do kierunku przesuwania się przenośnika z produktem. Woda o temp. 16°C natryskiwana na gorący produkt w 11 sekcjach chłodzenia ogrzewa się stopniowo do temp. ok. 71°C. Woda ta jest kierowana przez inżektor parowy do sekcji podgrzewania wstępnego. Wtrysk pary w inżektorze jest regulowany automatycznie i ma na celu utrzymanie temperatury wody na stałym poziomie 71°C. W oddzielnym obiegu przepływa woda o temp. 91°C, ogrzewająca natryskowo produkt w trzeciej sekcji właściwego blanszowania. Za sekcją chłodzenia wodnego znajduje się sekcja chłodzenia wyparnego. W tej sekcji gorący produkt jest poddawany natryskowi wody i nadmuchowi sprężonego powietrza.
W nowszych technikach blanszowania wykorzystuje się energię radiacyjną, wyładowania dielektryczne i podczerwień.
• Chłodzenie
Po blanszowaniu produkt należy niezwłocznie schłodzić. Najczęściej stosowaną metodą schładzania jest zanurzenie blanszowanego surowca w nadmiarze przepływającej wody. W starszych urządzeniach do schładzania wodnego są stosowane takie urządzenia, które są tanie i łatwe do zainstalowania, a jednocześnie przepływająca w nich woda może być czynnikiem transportującym produkt do następnych operacji technologicznych. Chłodzenie surowca po blanszowaniu wymaga bardzo dużych ilości wody, co powoduje wymywanie znacznych ilości rozpuszczalnych składników, powiększając tym samym ubytki wagowe surowca. W nowszych rozwiązaniach coraz częściej jest stosowany nadmuch powietrza lub zraszanie schłodzoną wodą. Przykładem takich rozwiązań jest schładzacz wyparny opisany powyżej, charakteryzujący się dużą wydajnością, a jednocześnie energo- i wodooszczędnością; obniżenie temperatury produktu od 93°C do temperatury otoczenia trwa zaledwie 45 s.