Proces blanszowania może być wykonywany w blanszownikach o działaniu okresowym lub ciągłym. W przemyśle owocowo-warzywnym pracują przede wszystkim urządzenia o działaniu ciągłym, wśród których w zależności od sposobu przesuwania surowca rozróżnia się: blanszowniki taśmowe, ślimakowe, bębnowe i rurowe.
W tych urządzeniach produkt jest ogrzewany najczęściej parą wodną. Nie skroplone opary uchodzą do atmosfery, unosząc ze sobą duże ilości nie wykorzystanej energii cieplnej. Sprawność cieplna blanszowników taśmowych (kubełkowych) wynosi 20-27%, bębnowych zaś 17-50%. Podobną sprawność mają blanszowniki parowe, w których para wodna jest doprowadzana bełkotką bezpośrednio pod przenośnik sitowy lub kubełkowy, na którym jest przenoszony produkt. Wymienione typy blanszowników są urządzeniami przestarzałymi, energochłonnymi, mało wydajnymi oraz powodującymi duże obciążenie ścieków, dlatego w ostatnich latach są prowadzone intensywne poszukiwania bardziej efektywnych metod blanszowania. Szczególną uwagę zwraca się na takie typy urządzeń, które charakteryzują się minimalnym zużyciem wody i energii. Zmniejszenie zużycia wody w procesie blanszowania owoców lub warzyw ogranicza ilość ścieków oraz straty rozpuszczalnych składników surowca.
Nowoczesnym blanszownikom są stawiane następujące wymagania:
- równomierne doprowadzenie ciepła do blanszowanego produktu;
- jednakowy czas blanszowania wszystkich cząstek produktu;
- brak uszkodzeń produktu podczas blanszowania i schłodzenia;
- duża wydajność;
- małe zużycie energii i wody;
- solidna i niezawodna w eksploatacji konstrukcja umożliwiająca szybki i dokładne oczyszczenie.